फक्त लढ म्हणा!

आज महाराष्ट्र हरला ! 

महाराष्ट्र जखमी आहे पण हताश नाही. 

मोडून पडला संसार, तरी मोडला नाही कणा,

पाठीवरती हात ठेवून

फक्त लढ म्हणा 

साहेब जिंकले..असा मुखमंत्री पुन्हा होणे नाही

मी शिवसैनिक नाही, समर्थक नाही, वक्ता नाही, कार्यकर्ता नाही,

पण का कोणास ठाऊक पण या माणसाबद्दल मुख्यमंत्री झाल्यापासून आपलेपणा वाटतं होता. आज जीव कासावीस होतोय. ज्या माणसाने वर्षा बांगला सोडला, मुखमंत्री पदाचा राजीनामा दिला, आमदारकी सोडायला तयार आहे, अजून त्याने काय करायला हवाय?

साहेब आज तुमचं नाव हृदयसम्राट यादीत आहे. तुमच्या सारखा मुख्यमंत्री महाराष्र्टात होणे नाही.

ठाकरे सरकार कोसळले नाही तर हारुनही जिंकल्या सारखं आहे. साहेब तुम्ही *बाजीगर* आहेत.

खरंच साहेब तुम्ही आज आपला दिल जिंकलात. तुमची कारकीर्द हमेशा आठवणीत राहील.

~ यशवंत द. ओव्हाळ

yashovhal23.blogspot.com

बाबू पोटे

आमचे मार्गदर्शक, आधारस्तंभ जेष्ठ पत्रकार श्री. बाबू पोटे (संपादक सवांद मराठी न्यूज ) यांना वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा !!

"बाबू सिताराम पोटे" हे फक्त नाव नाही तर एक ब्रँड म्हणावं असं व्यक्तिमत्त्व आहे. पोटेंना मानापासून साहेब म्हणावं असं व्यक्तिमत्त्व. साहेबांशी माझी ओळख करून देणारे आमचे बंधू तथा मित्र संदीप मधुकर ओव्हाळ हे होत. माझे के. एम. सी. चे कॉलेज मधील शिक्षण चालू असताना साहेबांशी ओळख झाली. ते तेव्हा दिवंगत मंगेश वाघमारे यांच्या साप्ताहिक जनता मंच या पत्रकाचे कार्यकारी संपादक होते. जनता मंचाची अगदी साचेबंध मांडणी त्यांनी खालापूर तालुक्यात केली. या साप्ताहिकाचे मी आणि माझा भाऊ संदीप ओव्हाळ आम्ही दोघेही पत्रकार होतो. काही काळ पत्रकारिते मध्ये गेली. मला काहीही पत्रकारितेचा गंध नसताना साहेबांनी पत्रकार म्हणून माझी नेमणूक केली. माझी बातमी नेहमी चार ओळींची असायची त्यात काही सार नाही, अक्षरांची मांडणी नाही, शब्दांची नेहमीचं गफलत. त्यात माझा अक्षर म्हणजे एक डोक्याला व्याप असायचा. माझ्या अक्षरातील "न" आणि "त" यातील फरक ओळखणे म्हणजे एक गंमत असायची. साहेबांनी मला खूप समजाऊन घेत पत्रकारितेचं धडे दिले आणि मी काही काळापुरता पत्रकार झालो. पण मी पत्रकारिता क्षेत्रात जास्त काळ टिकलो नाही करण त्याचं दरम्यान मला एका नामांकित कंपनीत जॉब लागला आणि पत्रकारितेला पूर्ण विराम लागला. 

संयम, प्रामाणिकपणा, कर्तव्यदक्षता, लेखन, वाचन आणि खरा पत्रकार कसा असावा हे सर्व मी साहेबांकडूनच शिकलो. मी पत्रकारिता तर सॊडली पण साहेबानंमुळे माझ्या जीवनात एक आमूलाग्रह बदल झाला मला वाचण्याची आणि लिखाणाची आवड लागली आणि याचं मुले मी कॉलेज मध्ये लेखन स्पर्धेत नेहमीच अव्वल असायचो. मी काही पट्टीचा लेखक नाही पण जे काही आहे ते साहेबानंमुलेच. 

साहेबाची पत्रकारिता म्हणजे आदर्श योग्य आहे. शून्यातून विश्व निर्माण करणारे हे एक ज्वलंत उदाहरण आहेत. आम्हाला साहेबानं बरोबर काम करण्याची संधी मिळाली हे आमचे परम भाग्य. आज साहेबांच्या पत्रकारीतेची कारकिदीची २५ वर्ष पूर्ण झाली. हि आमच्यासाठी अभिमानी आणि सन्मानाची बाब आहे. तुमचा पत्रकारितेचा इथपर्यंचा प्रवास तुम्ही मोठया जिद्दीने आणि इमानदारीने केलात हे आमच्यासाठी अलौकिक आणि अनमोल आहें तसेच आमच्या सारख्यांसाठी ते आदर्शमय ठेवा आहे इथून पुढचा प्रवास सुंदर आणि सुखमय होओ हि ईश्वर चरणी प्रार्थना. तुमच्यासाठी लिहून किंवा बोलणं हे समुद्रातील पाणी संपवण्यासारखा आहे. तूर्तास येथे थांबतो. 

पुन्हा एकदा वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा !!

यशवंत द. ओव्हाळ

स्मरणातले मंगेश वाघमारे

काका एकदा मला लग्नात भेटले मी नम्र पणे जय भीम बोलून दंडवत घातला. काकांनी प्रती उत्तर न्हाणून जय भीम म्हंटले आणि सहज मला विचारले मला ओळखले ना? मी फक्त मान हलवली आणि म्हणालो हो मग काका म्हणाले मी कोण? मी अगदी सहज आणि पटकन मंगेश पाडगावकर हातोंडवाले. काका हासत म्हणाले अरे काय बोललास? मला माझी चूक समजली मी म्हणालो सॉरी सॉरी काका मंगेश वाघमारे. मग मी विषयाची सावरासावर करण्यासाठी म्हणालो पाडगावकर हे कवितांचे लेखक आणि तुम्ही बातम्यांचे लेखक तुम्ही काय त्यांच्या पेक्षा कमी आहेत होय! ते आपले लेखन कवितेतुन मांडतात आणि तुम्ही बातम्यांमधून सर्व सामन्याच्या समस्या सोडवण्याचा प्रयत्न करता. तसं बागायला गेलात तर तुम्ही भारी. असे मला तरी वाटतें. 

असे म्हणताच पटकन काकांनी स्मित केलं आणि पाठीवर प्रेमाचा धोपटा देत म्हणाले मला हरभऱ्याच्या झाडावर चढवू नकोस! आणि म्हणाले चल मी आत्ता येतो! असे बोलून काकांनी निरोप घेतला. 

माझी काकांशी ओळख करून देणारे श्री. बाबू पोटे (मुख्य संपादक संवाद मराठी) हे होय. काकांचे साप्ताहिक जनता मंच यांचे कार्यकारी संपादक हे पद पोटे साहेबांकडे होतं. जनता मंचाची उत्तम अशी बांधणी खालापूर तालुक्यात केली होती. पोटे साहेबांनी त्या वेळी पत्रकार म्हणून मलाही संधी दिली होती. पोटेनच्या मार्गदर्शन खाली आम्ही काम करीत होतो. कधी कधी मिटींग च्या दरम्यान काकांशी गाठ पढायची. काही काळ या दोन लोकांच्या सानिध्यात राहायची मला संधी मिळाली. हे माझे भाग्यच म्हणावे लागेल. बाबू पोटे आणि मंगेश वाघमारे या दोन माणसांच्या परीस स्पर्शाने माझ सोन झालं आणि तेव्हापासून मला लिखाणाची आवड लागली. 

लेखनाच्या क्षेत्रात मी कोणी नामांकित नाही पण के. एम. सी. कॉलेज मध्ये लेखन स्पर्धेत मी नेहमी अव्वल असायचो. आजही कधी सर्टिफिकेट पाहिले तर सर्व काही लक्खपणे आठवते. कॉलेज चालू असतानाचं एक नामांकित कंपनी मध्ये मला जॉब लागला आणि पत्रकारिते कडे थोडा लक्ष कमी झाले. त्या नंतर काही काळ पत्रकारितेशी निगडित होतो पण जस कॉलेज संपलं तसं पत्रकारितेला स्वल्प विराम लागला तो आज पर्यंत. यात एकमात्र झालं कि माझे या दोघांशीही संबंध मात्र टिकले ते आजपर्यंत. तसें काकांचे आणि आमचे नातेसंबंध आहेत पण ते काय आहे हे ना त्यांनी सांगितले आणि नाही  मी विचारले. अगदी शेवट पर्यंत ते माझ्यासाठी काकच राहिले.

काळाचा धात एवढा मोठा असेल कधी वाटलं न्हवतं. चांगली माणसं हमेशा स्मरणात असतात ती कधीही आपणाला सोडून जात नाहीत. तुमचा जाण्याने समाजात, संघटनेत, नातेसंबंधात आणि परिवारात एक मोठी पोकळी निर्माण झाली आहे ती पण कधीही न भरणारी. 

माझ्या काकांना ओव्हाळ परिवाराच्या वतीने भावपूर्ण श्रद्धांजली!!

यशवंत ओव्हाळ