टायटॅनिक

#टायटॅनिक♥️

लिओनार्दो डि-कॅप्रियो आणि केट विंस्लेट अर्थातच कित्येक वर्षापूर्वी टायटॅनिक पाहिल्यावर या दोघांच्या अक्षरशः प्रेमात पडलो होतो आणि माझ्यासारखे कित्येक. हा मुव्ही खूप वेळा पाहिलाय पण त्यातल्या रोमँटिक कॅरेक्टरपेक्षा जॅक चित्रकार म्हणून जास्त भावतो काय माहीती मला कदाचित चित्रकार लोकांबद्दल, त्यांच्या कलेबद्दल आधीपासूनच जास्त आकर्षण आहे म्हणून असेल. खऱ्या आयुष्यात एखाद पात्र जगायची संधी मिळाली असती, जर ते कल्पनेत शक्य असत तर जॅक म्हणून जगायला आवडलं असत. केटबद्दल सांगायच तर कित्येक वर्षांनी अवाढव्य श्रीमंतीतून बाहेर पडून तिच्या मनासारखं मिळालेल मोकळ आयुष्य जगतानाची ती पाहताना कमालीची निरागस भासलीये जणू काही जॅक नावाच्या राजपुत्राने राक्षसांच्या कैदेतून बाटलीबंद केटला कायमसाठी मुक्त केलय.

ज्या स्वैर आणि बिंधास्त पध्दतीने ते चित्रपटात जगलेत, जी एनर्जी आहे ती कमाल. एक टपोरी आयुष्य स्वतःच्या मश्गुलतेत जगणाऱ्या जॅकला जगातील सर्वात मोठ्या जहाजावर जहाजवारी करण्याची संधी मिळते आणि योगायोगाने त्याची गाठ होते रोझशी. आपल्या गर्भश्रीमंतीला, वरवरच्या बेगडी आयुष्याला कंटाळलेली, रोझ आत्महत्या करायला जाताना जॅकच तिला वाचवणं आणि त्याच्या साधेपणाची तिला भुरळ पडून दोघांची कहाणी वळणावळणाने पुढे सरकत जाते आणि त्याचा शेवट मात्र करुण होतो.

एका सीनमध्ये दोघे झिंग येऊन जे बेभानपणे नाचतात ते डोळ्यांच पारणं फेडणार आहे. तेव्हा तिच्या आयुष्याच्या सोफिस्टीकेटेड शृंखला अचानक गळून पडतात, बुटांच्या टॅपिंगवर सुरू झालेला जॅकचा डान्स पाहून रोझ ही काहीतरी नवीन गवसल्याच्या अविर्भावात तिचे सँडल उतरून फेकू देते. ब्लॅक गाऊन, सोनेरी कुरळे केस आणि तीच जॅकच्या हातात हात घालून कसलीच भीडभाड न ठेवता जस मुक्त झालेल्या पक्ष्याप्रमाणे जॅकसोबत डान्स करणं जस काय हा एक क्षण जगण्यासाठीच ती जिवंत असते एवढा क्लासिक सिन आहे तो. एकामागे एक गिरकी घेताना मनमुराद हसणारी रोझ अतिशय सुंदर दिसतीये. जॅकला भेटल्यावर ती प्रथमच एवढं भरभरून आयुष्य जगलीये हे क्षणोक्षणी जाणवत. एखाद्या अंध व्यक्तीला पहिल्यांदा कुतूहलमिश्रित जग दिसत तेच भाव तेव्हा केटच्या चेहऱ्यावर आहेत.

कधी श्रीमंतीची झालर ही नसलेला जॅक जेव्हा फर्स्ट क्लासमध्ये त्यांच्या आग्रहावरून सुटमध्ये जेवायला येतो तेव्हा त्याच्या वागण्यातला उच्चभ्रूपणा शॅम्पेनच्या एक एक घोटागणिक झळकत असतो. त्याच्या बोलण्यातून जणू आव्हान देत सांगत असतो "Dont worry, i am perfect for her". तेव्हा रोझ तीच्या कुटुंबाच्या धाकात असल्याने जास्त बोलू शकत नाही पण त्या मौन भावना ही जॅक समजून घेतो.

कुमारवय सरून नुकताच तरुणपणात पदार्पण करणारा जॅक कधी फार उत्कट तर कधी प्रचंड हळवा होतो. चोरून, लपूनछपून प्रेम करताना ते जग विसरतात जस काय ते जगाच काहीच देणं लागत नाही. ते अनोख थ्रिल अनुभवण्यासाठी दोघे जहाजातल्या कोणत्याही भागात जायला तयार होतात. त्या वयात रिस्क वगरे शब्द फिके पडतात, कृती होते फक्त अनुभवण्याची, एकमेकांत सामावण्याची आणि त्या उत्कट भावनेत बेभान होऊन मनसोक्त न्हाहून निघण्याची. आयुष्यभर सोबत साथ देण्याच्या आणाभाका त्यांच दोघांच कोवळ नि निरागस वय दर्शवतात. प्रेमासाठी वाट्टेल ते करण्याची जॅक-रोझची तगमग, रोझसाठी जगाशी विद्रोह करून भिडणार जॅकच सळसळत रक्त कुठेतरी चेहऱ्यावर निरागस भाव ही सोडून जातं. इकडच जग तिकडे झालं तरी तुझी साथ सोडणार नाही ही विश्वासार्हता कधीकधी दारुण पराभवाची सुरवात वाटत असली तरी प्रेक्षक म्हणून everything will be alright असच भासत राहत. या सर्वात रोझला आपल्या सोकॉल्ड प्रियकराशी प्रतारणा करण्यात कसलीच खंत नाही वाटत कारण प्रेमाच्या नावाखाली खोट स्टेटस जपण्यात धन्यता मानणारे लोकं यांचा तिला प्रचंड तिटकारा असतो जो की जॅक भेटल्यावर बाहेर येतो तो तिच्या प्रत्येक कृतीतून बोलका होताना दिसतो.

रोझच्या न्यूड पेंटींगवेळी जेव्हा त्या रूमच्या मंद लाईट्सच्या एकांतात रोझची एन्ट्री होते तेव्हा जॅक पेन्सिलला टोकच करत असतो, तिला पाहताक्षणी जॅकच्या चेहऱ्यावरचे भाव अर्थातच लाजरे होतात, तो गडबडतो आणि जेव्हा तिच्या अंगावरचा काळा गाऊन निखळून हळूच खाली पडतो, तिचा आरस्पानी देह समोर आल्यावर जॅकच्या अभिनयातली नजाकतता कमालीची नाजूक झालीये. काही सेकंदासाठी त्याच्या श्वासांची लय जरी बिघडली असेल, हालचालीमध्ये अस्वस्थपणा आला असेल पण त्याच्या डोळ्यात मात्र वासनेचा यत्किंचित ही लवलेश नसलेला जॅक तिथे मात्र सच्चा प्रोफेशनल कलाकारच दाखवलाय जो की तिथे फक्त समोर ऑब्जेक्ट आहे आणि त्याला कागदावर उतरवायच आहे हेच त्याला ठाऊक असत. काही क्षण तिला न्याहाळत तो स्तब्ध जरूर होतो, पण ते पाहण म्हणजे नजरेने तिच्या विविध वळणांची नजरेने मापं घेणं असतं. स्केच काढताना तिला स्पर्श ही न करता फक्त हातवारे करतच जॅक पोज समजाऊन सांगत असतो. तितक्या मर्यादेच पालन करताना खऱ्या हिरोके माफिक जेंटलेमनच वाटतो.

चित्र काढताना जॅकपेक्षा पोज घेतलेली रोझ जास्त कम्फर्टेबल असते. कदाचीत तिला हा विश्वासच असतो जॅक प्रति की या पेंटिंग साठी स्वखुशीने रोझ राजी झालेली असते. तेव्हा दोघांच्या ही नजरा लॉक होतात आणि त्या ही धुंद वातावरणात ,परिस्थितीत त्याचे हात सफाईदारपणे कागदावर फिरत असतात. चित्रपटातले ते काही मिनिट्स मात्र मंत्रमुग्ध करणारे आहेत की खरच संपूच नये वाटत एवढा सुंदर चित्रित झालाय तो सिन. चित्रपट बघताना त्या वातावरणाचा भारावलेपणा प्रेक्षक म्हणून आपल्या ही मनावर जाणवू लागतो.

शेवटी मात्र व्हायोलीनवर My heart will go on ची हृदयद्रावक धून चालू असताना, सगळ्या कोलाहलात ही त्याच तिला जिवंत ठेवण्यासाठीचा आटापिटा, अट्टहास त्याची असहायता नाही दाखवत पण शेवटच्या श्वासापर्यंत त्याच लढण मात्र दाखवत.

वैयक्तिक मला चित्रपटाच्या शेवटी त्याच मरण वेदना नाही देत कारण त्या दोन अडीच तासात त्याने आपल्याला प्रेक्षक म्हणून इतकं भरभरून दिलेलं असत की तो शेवट अपूर्ण नाही वाटत. स्वतःच सर्वस्व पणाला लावून, सगळं मातीमोल आहे हे माहीत असूनही जी काही प्रेमाची निरपेक्ष उधळण दोघांनी केलीये त्यामुळे कसलतरी गारुड होऊन जातं मनावर. रोझ त्याला फक्त शरीराने गमावते पण तिच्यात जॅकमुळे झालेला अंतर्बाह्य चेंज यामुळे जॅक तिच्या मनात अमर होतो.

रोझ सारखे कित्येक पात्र आपल्या आयुष्यात आजुबाजुला पाहायला मिळतात. उडण्यासाठी पंख असूनही समाज, कुटुंबव्यवस्था यांनी घालून दिलेल्या पिंजऱ्यात अडकून पडावं लागत.

याच कारणासाठी रोझ जास्त भावते कारण उशिरा का होईना जॅकमुळे तीच्या स्वातंत्र्याची किंमत तिला कळते, त्या वेळच्या कुटुंब संस्थेविरोधात बंड पुकारून खऱ्या अर्थाने ती कचकड्याचा सोनेरी पिंजरा तोडते आणि थोडया काळासाठी का होईना मुक्त पक्षी म्हणून मनसोक्त बागडते. हा चेंज स्वीकारून अंमलात आणण तेवढं ही सोपं नव्हतं.

आज ही जहाजाच्या टोकावर उभं राहून i am flying पोज शिवाय कपल्स फोटोग्राफी अधुरी वाटते. केट विंस्लेट आणि लिओनार्दो डि-कॅप्रियो यांनी शेकडो चित्रपट केले तरी हे दोघे म्हटले की टायटॅनिकच हीच फ्रेम आहे अजूनही डोळ्यासमोर. बेभान आणि वाऱ्यागत सैरावरा केलेलं प्रेम म्हणजे टायटॅनिक. स्वतःला मधला स्व विसरून, परीणामांची तमा न बाळगता प्रेम करणं म्हणजे जॅक अँड रोझ. दोन पातळीच्या समाजात असणारी श्रीमंत आणि गरीबीची असणारी दरी आणि त्या अनुषंगाने फुलत जाणारी हृदयस्पर्शी गोड कथा म्हणजे टायटॅनिक.

पूर्ण चित्रपट संपल्यावर रोझ अलगद जिना उतरून जॅकसाठी खाली येते आणि वाटत,

"सारी कायनात ने आप को मिलाने को लाख कोशीशे की है" तेव्हाचा तो कल्पनेतला हॅप्पी एंडिंगचा सिन अजूनही जॅकच्या जाण्याच दुःख जाणवू देत नाही की रोझ एकटी पडल्याच शल्य ही बोचत नाही. टायटॅनिक ही कलाकृती किती ही वेळा पाहिली तरी मन भरत नाही. कित्येक परिस्थितीमुळे एक होऊ न शकणाऱ्या प्रेमींना टायटॅनिक त्यांचं स्वतःच दर्पण वाटतो. जस पहिल प्रेम चिरतरुण आहे तसच टायटॅनिक आमच्या मनात अमर आहे कधी ही न पुसण्यासाठी. थँक्स जेम्स कॅमेरून की ज्यांनी एवढी सुंदर कलाकृती देण्यासाठी जी की शतको नि शतकं रसीकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवेल यात शंका नाही.

© प्रशांत